Vera, 1 augustus 2008
Nederland , Groningen

De laatste weken Suriname

Nu ik alweer bijna drie weken terug ben in Nederland, wordt het toch wel eens tijd om een einde te maken aan de verwaarlozing van mn site door een laatste bericht te plaatsen. Volgens de kaart was ik namelijk tot nu toe nog steeds in Paramaribo. Ik zal nog even vertellen hoe de laatste weken in Suriname eruit zagen.

Omdat onze ouders immers op bezoek waren gekomen in Suriname, hebben we gezellig een weekje veel tijd met hen doorgebracht. Een fijne bijkomstigheid was dat onze ouders in een hotel sliepen dat hen toegang gaf tot het zwembad van het meest luxe hotel van de stad. Wij hebben daar - zij het een klein beetje illegaal- ook lekker van kunnen meegenieten. Ook zijn we met z'n zessen voor twee dagen naar natuurreservaat Brownsberg gegaan, om onze ouders wat meer van de Surinaamse wildernis te laten zien. Dat bleek een zeer geslaagd idee, want ook Anneke en ik hadden onze hele Suriname tijd nog niet zoveel beesten bij elkaar gezien. We sliepen in een huisje op de berg, waarvan we een supermooi uitzicht hadden over het Brokopondo meer. Beide dagen hebben we flink gewandeld en naar beestjes gezocht. Opbrengst na twee dagen: allerlei apen (onder andere brullende), kaaiman, papegaai slang, kolibri's, trompetvogels etc etc.

Maar na al dit leuks moest er weer gewerkt worden. Anneke en ik hadden namelijk onze stage doelstelling nog lang niet gehaald en moesten nog heel wat restauraties maken. Om precies te zijn 71 en dat in 10 dagen.. Op 30 juni vertrokken wij met busje en boot richting het dorpje Jaw Jaw voor deze 'mission impossible'.

Onze slaapplek was deze keer erg goed voor elkaar. We hadden een voor binnenland begrippen superdeluxe kamertje in het huis van de zuster van het polikliniekje, Theresia. Onze andere huisgenoten waren nichtjes Kimberly en Sarafina, twee pubertjes die heel lief konden zijn, maar ook zo veel van snoep en eten hielden dat wij onze beperkte etensvoorraad zorgvuldig moesten bewaken. Naast deze obsessie voor eten, draaide hun leven vooral om de dvd speler die het huis rijk was. Iedere avond als de elektriciteitsgenerator aan ging, zaten ze klaar om een slechte film (vb Chucky 3) op te zetten of een dvd met Surinaamse clips om de dansjes te kunnen imiteren. Aangezien wij 's avonds ook niet veel te doen hadden, deden wij dan maar mee (met het tv kijken dan..).

Om onze missie te volbrengen moest er op tandheelkundig gebied keihard gewerkt worden. Dit deden we met name in het naburige dorpje Kajapati, waar we weer een klaslokaal hadden omgetoverd tot tandartspraktijk. Deze keer was er geen mobiele behandelstoel beschikbaar, dus moesten we het doen met de tafels en stoelen in de klas; niet heel prettig voor de kindertjes, vooral niet prettig voor onze rug. Om alvast een aantal van de (vele) extracties te doen, kwam zuster Theresia ons ook twee dagen vergezellen. De kinderen vonden het extraheren vanzelfsprekend niet heel leuk en de zuster was bovendien niet van de zachtzinnige aanpak. Dit leverde soms nogal zielige taferelen op en ook wat meer lawaai dan we gewend waren.

Helaas is het ons niet gelukt om het geplande aantal restauraties te maken, met name omdat er in Jaw Jaw en Kajapati niet genoeg gaatjes waren van het type dat we hiervoor nodig hadden.

10 Juli moesten we dan ook met halflege handen terugkeren naar Paramaribo. Na een niet zo prettige terugreis, omdat mijn maag het slingeren en hobbelen van het busje deze keer niet zo kon waarderen, kwamen we aan in de stad. De volgende dag was mijn laatste dag Suriname en nu mijn maag weer was gekalmeerd, zijn Anneke en ik als afsluiting lekker (en duur) uit eten geweest.

Nu ik weer een tijd terug ben ik Nederland kijk ik terug op een hele leuke en bijzondere tijd, met als klein minpuntje het niet halen van ons stage doel..

Jullie allemaal super bedankt voor het lezen van mijn site en voor alle leuke berichtjes!!!

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl